در نظامهاي بشري بسيار ديدهايم كه حتي با وجود حاكمان عادل و قوانين عادلانه چنانكه بايد و شايد عدالت بر جامعه حاكم نشده و ظلم و ستم در اشكال گوناگون بر مردم جاري شده است و اين همه نبوده است مگر به يكي از دلايل زير: 1. قرار نگرفتن درست اجزاي مختلف حكومت در جاي خود؛ 2. ناآشنايي كارگزاران با وظايف و مسئوليتهايشان؛ 3. ضعف نظام بازرسي و نظارت. در حكومت امام مهدي(ع) نظام حكومتي به شيوهاي شكل گرفته كه امكان ظلم و بيعدالتي به صفر ميرسد. در اين حكومت، اولاً چنانكه گفته شد پارساترين و توانمندترين انسانها به عنوان حكمرانان و كارگزاران برگزيده ميشوند؛ ثانياً وظايف تك تك آنها بيهيچ كم و كاست تعيين ميگردد و حتي به آنها گفته ميشود كه در هنگام حيرت و سرگرداني چه كنند و ثالثاً نظارت و بازرسي دقيق و سختگيرانه بر همة كارگزاران اعمال ميشود. امام صادق(ع) در مورد شيوه گزينش كارگزاران حكومتي در عصر ظهور و نحوة ابلاغ وظايف آنها ميفرمايد: هنگامي كه قائم قيام كند، براي (اداره ) هر يك از مناطق جهان فردي را برگزيده، ارسال ميدارد و به وي ميگويد: پيمان تو به دست توست و اگر با مطلبي مواجه شدي كه آن را نفهميدي و نحوة قضاوت در موردش را ندانستي به دست خود نگاه كن و به آنچه در آن است عمل نما. 20 در مورد قاطعيت و سختگيري امام مهدي(ع) نسبت به كارگزاران و مجريان متخلف در روايتي از امام علي(ع) چنين ميخوانيم: قائم ما قاضيان زشتكار را كنار ميگذارد و دست سازشكاران را از سرتان كوتاه ميكند و حكمرانان ستم پيشه را عزل مينمايد و زمين را از هر نادرست و خائني پاك ميسازد، و به عدل رفتار ميكند... 21 در روايت ديگري قاطعيت و سازش ناپذيري امام عصر(ع) در برابر كارگزاران ناشايست چنين توصيف شده است: مهدي ( عليهالسلام ) بخشنده است؛ او دربارة كارگزاران و مأموران (دولت خويش ) بسيار سختگير است و با ناتوانان و مستمندان بسيار دل رحم و مهربان. 22
پينوشتها : 1 . ر.ك:الصافيالگلپايگاني، لطفالله، منتخب الاثر فيالامام الثاني عشر(ع)، ص478. 2 . ابنحنبل، احمد، المسند، ج3، ص37. 3 . المجلسي، محمدباقر، بحارالانوار، ج36، ص351، ج228. 4 . سوره اعراف(7)، آيه 128. 5 . بحارالانوار، ج52، ص232، ح58؛ همچنين ر.ك: همان، ص339، ح83. 6 . صحيفه نور، ج20، ص199-198. 7 . نهجالبلاغه، ترجمه محمد مهدي فولادوند، كلام 20، ص260. 8 . ابنطاووس، ابوالقاسم عليبنموسي، الملاحم والفتن، ص49و122؛ به نقل از: منتخبالاثر، ص469. 9 . المروزي، ابوعبدالله نعيمبن حماد، الفتن (نسخة خطي)، ص95 به نقل از: معجم احاديث الامام المهدي(ع)، ج3، ص295، ح832. 10. النعماني، محمدبن ابراهيم، كتابالغيبة، ص122.بحارالانوارج52،ص354، ح115. 11. بحارالانوار، همان، ص359، ح127. 12. همان، ص386، ح202. 13. الحاكم النيسابوري، ابو عبدالله محمد بن عبدالله، المستدرك عليالصحيحين فيالحديث، ج4، ص554. 14. دخيل، عليمحمدعلي، الامام المهدي، ص271. 15. نهجالبلاغه، ترجمه محمدمهدي فولادوند، خطبه 198، ص252. 16. خوانساري، جمالالدين، شرح غررالحكم و دررالكلم، ج60، ص207، ح1005. 17. القندوزي سليمان بن ابراهيم، ينابيع المودة، ص440. 18. نهجالبلاغه، خطبه 138، ص173-174؛ بحارالانوار، ج51، ص120، ح25. 19. بحارالانوار، ج102، ص111؛ قمي، شيخ عباس، مفاتيحالجنان، دعاي عهد. 20. كتاب الغيبة، ص172؛ بحارالانوار، ج52، ص365، ح144. 21. بحارالانوار، ج51، ص120، ح23. 22. العسكري، نجمالدين جعفربن محمد، المهدي الموعود المنتظر عند علماء اهل السنة و الامامية، ج1، ص270.
+ نوشته شده در سه شنبه بیست و دوم فروردین 1385ساعت 16:22 توسط معصومه عاليشاهي
|
